บทที่ 30

หลังจากภูริณัฐจากไป อรัญญาก็ปรารถนาจะหนีไปให้พ้นจากที่นี่ ทว่าความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายตรึงร่างของเธอไว้แน่น จนต้องนอนขดตัวงอราวกับกุ้งเหมือนครั้งที่อาการกำเริบหนักในโรงพยาบาล

เธอทิ้งตัวลงแนบพื้นห้องอันเย็นเฉียบ ไม่รับรู้วันเวลาที่ล่วงเลย จนกระทั่งสติสัมปชัญญะดับวูบไปเพราะทนพิษบาดแผลไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ